Het doek ging open en vanaf rij drie voelde ik het warme applaus over me heen komen toen Boeijen, Nagtzaam en De Grood het podium in bezit namen. Een thuiswedstrijd met een opvallend enthousiast publiek. De eerste klanken van Vaderland doofden het applaus. Het voelde goed. Beter dan bij de try-out in Etten-Leur, waar nog geen enkele sprake was van magie en overtuigingskracht. Maar hier stonden mannen die de afgelopen vijf maanden een groei hadden doorgemaakt. Na Vaderland liet de zaal het vertrouwen in de mannen blijken door applaus en fluitgeluiden die daarbij horen. Een nieuw nummer werd ingezet maar het voelde vertrouwd. Een typische Boeijen-song. Windstil is een prachtige sfeerimpressie in een windstille omgeving. De beelden van die omgeving komen als vanzelf. Het verloop van de set tot de pauze, was mooi opgebouwd. Hoofdzakelijk met nieuwe liedjes waarbij het niet kennen en herkennen ervan, totaal geen vervelende ervaring was. Ik had

natuurlijk al wel wat gehoord in Etten-Leur maar van kennen kon nog geen sprake zijn. Maar het klonk vertrouwd in de oren. Misschien zit er tussen die nieuwe nummers wel weer een klassieker als Kronenburg park.
Het vrolijke swingende Achterlaten laat voor een Boeijen-lied een enorme afwisseling horen in één en het zelfde nummer. Lekker in het gehoor liggend, waarbij de zang opvallend variërend is in hoogte en tempo. Even later sloten de gordijnen van het theater zich om na de pauze wederom de inleiding te zijn van een daverend welkom. De zaal en de mannen hadden er echt zin in.

Het werk van Boeijen kenmerkt zich door het altijd opzoek zijn naar…liefde, geluk, warmte, vertrouwen….. Met korte inleidingen kondigde Frank soms een nummer aan of schetste een verhaal over het ontstaan ervan.

Zo had hij van de 'oude' muzikanten van de Frank Boeijen Groep voor zijn 40e verjaardag een klein gitaartje gekregen. Niet veel groter dan een halve meter, een baby gitaar. Op die gitaar speelde hij het lied Zondagskind waarin hij eigenlijk zijn leven tot dan toe beschrijft als een oase van geluk, liefde en warmte. Een zondagskind dus.

Het nummer De Zee uit de jaren 70 van de vorige eeuw, was door mij nog nooit live gehoord. Het was een bonus op de avond. Eén van de.

Frank schetste het ontstaan……
"Het was in Griekenland. Het eiland Ikaria, niet ver van de Turkse kust. Middelbare schooltijd.
Een lange vakantie, eigenlijk met de bedoeling om niet meer terug te keren. Maar natuurlijk uiteindelijk toch. Het gespaarde geld was op.

We sliepen op een verlaten strand. Wasten ons in het zoute water. Het was warm. De zee lag stil. Jonge geliefden. 's Avonds liedjes zingend op het strand. Bij de geruisloze stille zee. We hielden van elkaar. We voelden ons vrij. De warmte en de verwachting. Het zout en de sterren. Nooit meer terug naar huis. Leven in een luchtbel. Dromen, je kent dat wel. (In de zee)"

En de zee haalt alsmaar adem
Waar voorbij een golf breekt
In witte schuimkoppen
Kwaad op het land
Of aan het spelen ermee

Er zouden twee toegiften volgen waarin nog zo'n zes liedjes werden gebracht. Het eerste couplet van De Verzoening werd door de zaal perfect ingezet en volledig op eigen kracht gezongen. Frank hield voor even zijn mond. Het publiek zong voor hem en niet andersom. Het moet voor hem een mooi moment zijn geweest. Het concert werd besloten met Welkom in Utopia, uit 1987, het hoogtepunt in een succesvolle periode van de Frank Boeijen Groep. Zou dit een nieuw hoogtepunt zijn. De zaal vond van wel. En ik ben het er mee eens.